More News

Βιβλιοθήκη Κοζάνης: Παλαιά βιβλία σε καινούργια πρότυπη στέγη


Tο νέο κτιριακό συγκρότημα θα φιλοξενήσει από το φθινόπωρο την ιστορική Κοβεντάρειο Βιβλιοθήκη του Δήμου Κοζάνης και το μουσείο που θα περιγράφει την ιστορική εξέλιξη της πόλης, η οποία αποτέλεσε κέντρο εμπορίου και πύλη «εισόδου» των ιδεών του Διαφωτισμού. Οι σπάνιες εκδόσεις, που χρονολογούνται από τον 15ο αιώνα, θα βρουν νέο σπίτι και βέβαια τα απαραίτητα εργαστήρια για τη συντήρησή τους.
Για να υποδηλώσει τον ρόλο που διαδραμάτισε η Κοζάνη της εποχής η μελετητική ομάδα κατευθύνθηκε σε μια «μη συμβατική, πρωτοποριακή και σύγχρονη μορφολογική αντίληψη στον σχεδιασμό των κτιρίων», όπως λέει  ο επικεφαλής αρχιτέκτονας Παναγιώτης Τζώνος. Ένα τριγωνικό, τραπεζοειδές σχεδόν οικόπεδο που φιλοξενούσε δύο αποθήκες του Δήμου Κοζάνης, μετατράπηκε σε ένα συγκρότημα δύο κύριων κτιρίων που συνδέονται με μια «γέφυρα» κοινόχρηστων χώρων. Τον μεγαλύτερο όγκο καταλαμβάνει το κτίριο της βιβλιοθήκης το οποίο φιλοξενεί ένα σύγχρονο αναγνωστήριο, παιδική βιβλιοθήκη, χώρους εκδηλώσεων (αμφιθέατρο), καφέ και υπόγειους χώρους στάθμευσης.
«Οι χώροι διατηρούν τις διακριτές λειτουργίες τους, η βιβλιοθήκη λειτουργεί αυτόνομα σε σχέση με το μουσείο, το ίδιο και το φουαγιέ με το αμφιθέατρο σε σχέση με τη βιβλιοθήκη, ενώ την ίδια στιγμή συνδέονται νοηματικά και ουσιαστικά καθώς το μουσείο αναδεικνύει την αξία της βιβλιοθήκης και την ιστορία της Κοζάνης». Τους στιβαρούς, γεωμετρικούς, όγκους των κτιρίων περιβάλλει μια προστατευτική επένδυση από λεπτές πλάκες διαφόρων μεγεθών, η οποία «υπονομεύει» ευχάριστα το αυστηρό προφίλ της κατασκευής και δίνει μια μοντέρνα αίσθηση στο σύνολο.
Το μουσείο
Σε πέντε θεματικές ενότητες διαρθρώνεται το μουσείο της νέας βιβλιοθήκης, η οποία είναι η πρώτη στην Ελλάδα που ιδρύει έναν μουσειακό χώρο για την προβολή του έργου και της ιστορίας της. Οι ενότητες αφορούν τον Διαφωτισμό στην Κοζάνη και στη Δυτική Μακεδονία, την εξέλιξη της πόλης, την εκπαίδευση, τη διοικητική διάρθρωση, ειδικά κατά την κυριαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και τη θρησκεία, καθώς οι πρώτοι τόμοι της βιβλιοθήκης είχαν θρησκευτικό περιεχόμενο και συλλέγονταν από μοναχούς και εκπροσώπους της Εκκλησίας, ενώ θα τιμηθούν οι μεγάλοι ευεργέτες της. «Σκοπεύουμε να αναβιώσουμε την αίσθηση των μεγάλων βιβλιοθηκών του Διαφωτισμού, οπτικά και νοηματικά, με μεγάλα ράφια γεμάτα βιβλία, αντικείμενα από το λαογραφικό μουσείο της Κοζάνης και τα παλαίτυπα που θα εκτίθενται σε ειδικές προθήκες», σημειώνει η καθηγήτρια Ματούλα Σκαλτσά, υπεύθυνη της μουσειολογικής μελέτης.
Η ανάπτυξη της βιβλιοθήκης ξεκίνησε ιστορικά τον 17ο αιώνα με θρησκευτικά και φιλολογικά βιβλία και σταδιακά επαυξάνει τη συλλογή της με δωρεές επιφανών Κοζανιτών. Ανάμεσα στα παλαίτυπα που θα στεγαστούν στο νέο κτίριο βρίσκονται τα «Μετά τα Φυσικά» και το «Περί ζώων ιστορίας» του Αριστοτέλη (έκδοση 1497), αντίγραφο της Χάρτας του Ρήγα (έκδοση 1796-97), ο Παγκόσμιος χάρτης του Ανθιμου Γαζή (1800), η «Εφημερίς», η πρώτη ελληνική εφημερίδα των αδελφών Μαρκίδων Πούλιου (1790-97) και περίπου 150.000 βιβλία, έντυπα, περιοδικά και αρχειακά έγγραφα. Αυτήν την περίοδο πραγματοποιείται ο εγκιβωτισμός των βιβλίων και το φθινόπωρο θα αρχίσει η μεταφορά τους στο νέο κτίριο.

Από σήμερα κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Αέναον - Aenaon Publications Εκδότης το νέο μυθιστόρημα της Σάντυ Κυριακής Ηλιάδου Ένα ουράνιο τόξο μέσα στη νύχτα, εκδ. ΑΕΝΑΟΝ

Από σήμερα κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Αέναον - Aenaon Publications Εκδότης το νέο μυθιστόρημα της Σάντυ Κυριακής Ηλιάδου Ένα ουράνιο τόξο μέσα στη νύχτα, εκδ. ΑΕΝΑΟΝ


                                                        ΠΕΡΙΛΗΨΗ  

  Στο ιστορικό, καταπράσινο νησί της Αποκάλυψης, την Πάτμο, ξεκινά το ταξίδι της ζωής της η μικρή Σοφία. Οι προδιαγραφές του ήταν επτασφράγιστο μυστικό και τα μονοπάτια του αόρατα. Μόνο λίγα βήματα μπροστά ήταν αυτά που αχνοφαίνονταν και ήταν τα πρώτα που της χαρίστηκαν απλόχερα, πλούσια, σαν εφόδια για τις μετέπειτα μπόρες.
  Ήταν ανύποπτος και επώδυνος ο τρόπος αλλαγής της πορείας της. Άφησε βίαια την παιδική ανεμελιά ακολουθώντας τους γονείς της σε ένα δύσβατο δρόμο. Η ασθένεια της μητέρας της Λήδας, μα ακόμη περισσότερο ο χαμός της, ήταν βαθύ χάραγμα στην τρυφερή ψυχή της.
  Όταν καταλάγιασε η εσωτερική τρικυμία, άρχισε να συλλέγει μικρές όμορφες στιγμές και να τρέφεται από τα συναισθήματα αγάπης του πατέρα της, Ορέστη, και της -κατά παράδοξο τρόπο- θετής μητέρας της, Μαρίας. Η απόφαση να ζήσει μαζί της, όταν ο Ορέστης ξεκίνησε μια καινούργια ζωή δίπλα στη Δέσποινα, φανέρωνε το μεγάλο δέσιμο που είχε δημιουργηθεί μαζί της. Η μαθητική της ζωή κυλούσε όμορφα, φυσιολογικά και με πολλά όνειρα. Αυτό όμως που καθόρισε και δρομολόγησε το μέλλον της ήταν ένα τραγικό δυστύχημα στο σιδηροδρομικό σταθμό που καταγράφηκε μέσα της ανεξίτηλα και την οδήγησε στην πόρτα της ιατρικής.
  Η νέα της ζωή ως φοιτήτρια και η εμφάνιση του έρωτα στο πρόσωπο του Μιχάλη, ενός μελλοντικού ψυχολόγου, την βοήθησαν να γνωρίσει τον εαυτό της. Μέσα από ατελεύτητες φιλοσοφικές και ρεαλιστικές συζητήσεις μαζί του, ανακάλυψε την αγάπη σε όλες τις μορφές της. σε πρόσωπα, ιδέες, πράγματα.
  Ανάμεσα σε όλα αυτά γεννήθηκε το όραμα της Αμερικής. Η ειδικότητα στην ογκολογία σε ένα μεγάλο νοσοκομείο, όπως την ονειρεύτηκε, την έφερε αναγκαστικά αντιμέτωπη με την καρδιά της. Υπερίσχυσε το όνειρο στην επιτυχία και φρόντισε να κρατήσει στην καρδιά και το μυαλό τις πολύτιμες στιγμές που κουβαλούσε η μέχρι τότε ζωή της, αδυνατώντας να τις κατατάξει στα τετελεσμένα.
  Ένα ταξίδι στη γενέτειρα της ήταν χρέος προς τον εαυτό της και μια υπόσχεση που είχε δώσει στον Μιχάλη στο παρελθόν. Οι αναμνήσεις της γιαγιάς Σοφίας όσο και της πολυαγαπημένης της μητέρας γέμισαν με θέρμη την ψυχή της, μέχρι τη στιγμή που ένα τηλεφώνημα γεμάτο αγωνία από την μητέρα του Μιχάλη τους ανακοίνωσε την ξαφνική ασθένεια του πατέρα του διασαλεύοντας την ηρεμία τους.
  Το υποχρεωτικό «αγροτικό» της νέας γιατρού και το άνοιγμα του γραφείου του νέου ψυχολόγου ήταν οι βασικές ασχολίες τους την τελευταία χρονιά πριν την μεγάλη αναχώρηση για τη Ν.Υόρκη. Το ταξίδι στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού ήταν γεμάτο πρωτόγνωρες εντυπώσεις. Η άφιξή της όμως συνέπεσε με τραγικές στιγμές της συγγενικής οικογένειας που θα την φιλοξενούσε και οι οποίες ήταν η αιτία να βρεθεί κατ’ ευθείαν στον επαγγελματικό της χώρο. Ο θείος Γιάννης, η θεία Ελπίδα και ο ξάδελφος Άρης ήταν τα νέα μέλη της οικογένειας, οι δικοί της άνθρωποι. Ήταν καλοσυνάτοι μετανάστες που, μέσα από την νοσταλγία τους για την πατρίδα, κρατούσαν τη Σοφία «δεμένη» με τις ρίζες της και φυσικά με τον Μιχάλη που ποτέ δεν διέγραψε από τη ζωή της.
  Ανέβαινε τα σκαλιά της επιτυχίας με καθοδηγητή έναν εξαίρετο επιστήμονα και άνθρωπο, τον καθηγητή Ντέιβις, ο οποίος την στήριξε στις δυσκολότερες στιγμές της ζωής της. Όταν ήρθε αντιμέτωπη με τον καρκίνο - έναν παλιό γνώριμο εξ’ αιτίας της μητέρας της και συγχρόνως έναν νέο εξ’ αιτίας της δουλειάς της- έπρεπε να αποδείξει στον εαυτό της μέσα από τη σωματική και ψυχική οδύνη το μεγαλείο της πίστης, τη δύναμη της ελπίδας και την άσβεστη αγάπη για ζωή.
  Η παραμονή της στο νοσοκομείο από ένα διαφορετικό οπτικό πεδίο, όχι του γιατρού αλλά του ασθενή, άλλαξε το κέντρο βάρους των αντιλήψεών της. Η παρουσία του Μιχάλη δίπλα της στην πρώτη επέμβαση αλλά και η απουσία του στη δεύτερη εξαιτίας της ευαισθησίας της να του το αποκρύψει για ψυχολογικούς λόγους, οδήγησε σε καταστάσεις γεμάτες έντονα συναισθήματα. Η διαχείρισή τους υπήρξε ένα προσωπικό στοίχημα, οριακό και αβάσταχτο πολλές φορές, το οποίο κυοφόρησε μια μεγάλη απόφαση. την οριστική επιστροφή στην Ελλάδα. Η τελική μάχη δόθηκε στο νησί απ’ όπου ξεκίνησε, τη στιγμή που αποκάλυπτε στο Μιχάλη τη σωματική της αδυναμία να φέρει στη ζωή ένα παιδί.

  Η ζωή μέσα από συγκυρίες, γεγονότα, καταστάσεις χαράς, πόνου, λύπης, είναι αυτή που οδήγησε τη Σοφία να ανακαλύψει τις πραγματικές αξίες στη ζωή της, τη χαρά να αγωνίζεται για αυτές και να προσδοκά πάντα το καλύτερο.



                                             ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
  Η Σάντυ Κυριακή Ηλιάδου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και κατοικεί εδώ και τέσσερα χρόνια στο Λονδίνο. Το 2008 έγραψε το πρώτο βιβλίο της που βραβεύθηκε από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών. Αρθρογράφησε στο e-magazine «prova gamou»  και έγραψε δύο διηγήματα: «Καρμική νύχτα» και «Μισέλ». Παράλληλα με τη συγγραφή εργάζεται ως qualified nanny-tutor, διευθύνει την εταιρεία NanniesMammiesandDaddies Agency και διαχειρίζεται τη σελίδα του Agency στο Facebook.





Για παραγγελίες καλέστε στα 215-5016693 & 215-5016697
Στείλτε μαιλ στο: ekdoseisaenaon@gmail.com
Κάντε την παραγγελία σας στο πλησιέστερό σας βιβλιοπωλείο 
Συνεργαζόμενα βιβλιοπωλεία:
ΙΑΝΟΣ, Σταδίου 24, τηλ.:  2103217917
ΙΑΝΟΣ  2310276447 Αριστοτέλους
ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ, Γραβιάς 3-5 - Αθήνα τηλ.: 2103801591, 2103810892
ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ Γεροκωστοπούλου 31, ΠΑΤΡΑ   2610278727
ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ 2310226190 Νίκης 3, Λιμάνι
ΠΑΤΑΚΗΣ, Ακαδημίας και Ζωοδ. Πηγής, τηλ.: 210-3811740
ΠΟΛΙΤΕΙΑ, ΛΙΒΕΡΙΟΣ ΝΙΚ. & Σία Ε.Ε., Ασκληπιού 1, 106 79 - Αθήνα, τηλ.: 2103600235
ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ, Ανδ. Παπανδρέου 11 (Στοά) Χαλάνδρι, τηλ. 2106800644
ΛΙΑΝΑΡΙΔΟΥ ΑΝΤΩΝΙΑ ΒΟΛΟΣ Ερμού 165   τηλ. 2421025817
PUBLIC
nakasbookhouse 215 5155266 info@nakasbookhouse.gr
Ποθητός-Αθήνα-Περιστέρι-Μαρούσι 
Κατάστημα Περιστερίου Διεύθυνση: Βασ. Αλεξάνδρου 88, 121 34 Περιστέρι
e-mail pothitosbooks@gmail.com 
Κατάστημα Αθήνας
Κάνιγγος 17 2103831415,2103804266
Κατάστημα Αμαρουσίου
28ης Οκτωβρίου 9,2108068892

Ευριπίδης στη Στοά- Χαλάνδρι-Κηφισιά 
ΔιεύθυνσηΑνδρέα Παπανδρέου 11, Χαλάνδρι 152 34
Τηλέφωνο21 0680 0644, ΔιεύθυνσηΛεωφ. Κηφισίας 310, Κηφισιά 145 63

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΑ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ    


www.oionos.com (Κούτρας, Λαμία)
www.bigbook.gr (Δοκιμάκης, Ηράκλειο)
www.pediabooks.gr (Ευσταθίου, Λάρισα-Βόλος)
www.tsiopelakos.gr (Τσιοπελάκος, Τρίκαλα)
www.moustakis.biz (Μουστάκη, Κέρκυρα)
www.e-kinitro.gr (Κάντα, Κέρκυρα)

Ένα ουράνιο τόξο μέσα στη νύχτα, Σάντυ Κυριακή Ηλιάδου, Ημερομηνία κυκλοφορίας 21 Αυγούστου 2017, εκδ. Αέναον


ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΕΝΑΟΝ
Συγγραφέας: Σάντυ Κυριακή Ηλιάδου
Τίτλος Βιβλίου: Ένα ουράνιο τόξο μέσα στη νύχτα
Σελίδες: 389
Κατηγορία: Μυθιστόρημα
Έκδοση: 21  Αυγούστου 2017
ISBN GR: 978-618-82989-6-5
Tιμή Λιανικής: 14 ευρώ

Οπισθόφυλλο

Στο ιστορικό, καταπράσινο νησί της Αποκάλυψης, την Πάτμο, ξεκινά το ταξίδι της ζωής της η μικρή Σοφία. Οι προδιαγραφές του ήταν επτασφράγιστο μυστικό και τα μονοπάτια του αόρατα. Μόνο λίγα βήματα μπροστά ήταν αυτά που αχνοφαίνονταν και ήταν τα πρώτα που της χαρίστηκαν απλόχερα, πλούσια, σαν εφόδια για τις μετέπειτα μπόρες.
  Ήταν ανύποπτος και επώδυνος ο τρόπος αλλαγής της πορείας της. Άφησε βίαια την παιδική ανεμελιά ακολουθώντας τους γονείς της σε ένα δύσβατο δρόμο. Η ασθένεια της μητέρας της Λήδας, μα ακόμη περισσότερο ο χαμός της, ήταν βαθύ χάραγμα στην τρυφερή ψυχή της.
  Όταν καταλάγιασε η εσωτερική τρικυμία, άρχισε να συλλέγει μικρές όμορφες στιγμές και να τρέφεται από τα συναισθήματα αγάπης του πατέρα της, Ορέστη, και της -κατά παράδοξο τρόπο- θετής μητέρας της, Μαρίας. Η απόφαση να ζήσει μαζί της, όταν ο Ορέστης ξεκίνησε μια καινούργια ζωή δίπλα στη Δέσποινα, φανέρωνε το μεγάλο δέσιμο που είχε δημιουργηθεί μαζί της. Η μαθητική της ζωή κυλούσε όμορφα, φυσιολογικά και με πολλά όνειρα. Αυτό όμως που καθόρισε και δρομολόγησε το μέλλον της ήταν ένα τραγικό δυστύχημα στο σιδηροδρομικό σταθμό που καταγράφηκε μέσα της ανεξίτηλα και την οδήγησε στην πόρτα της ιατρικής.
  Η νέα της ζωή ως φοιτήτρια και η εμφάνιση του έρωτα στο πρόσωπο του Μιχάλη, ενός μελλοντικού ψυχολόγου, την βοήθησαν να γνωρίσει τον εαυτό της. Μέσα από ατελεύτητες φιλοσοφικές και ρεαλιστικές συζητήσεις μαζί του, ανακάλυψε την αγάπη σε όλες τις μορφές της. σε πρόσωπα, ιδέες, πράγματα.
  Ανάμεσα σε όλα αυτά γεννήθηκε το όραμα της Αμερικής. Η ειδικότητα στην ογκολογία σε ένα μεγάλο νοσοκομείο, όπως την ονειρεύτηκε, την έφερε αναγκαστικά αντιμέτωπη με την καρδιά της. Υπερίσχυσε το όνειρο στην επιτυχία και φρόντισε να κρατήσει στην καρδιά και το μυαλό τις πολύτιμες στιγμές που κουβαλούσε η μέχρι τότε ζωή της, αδυνατώντας να τις κατατάξει στα τετελεσμένα.
  Ένα ταξίδι στη γενέτειρα της ήταν χρέος προς τον εαυτό της και μια υπόσχεση που είχε δώσει στον Μιχάλη στο παρελθόν. Οι αναμνήσεις της γιαγιάς Σοφίας όσο και της πολυαγαπημένης της μητέρας γέμισαν με θέρμη την ψυχή της, μέχρι τη στιγμή που ένα τηλεφώνημα γεμάτο αγωνία από την μητέρα του Μιχάλη τους ανακοίνωσε την ξαφνική ασθένεια του πατέρα του διασαλεύοντας την ηρεμία τους.
  Το υποχρεωτικό «αγροτικό» της νέας γιατρού και το άνοιγμα του γραφείου του νέου ψυχολόγου ήταν οι βασικές ασχολίες τους την τελευταία χρονιά πριν την μεγάλη αναχώρηση για τη Ν.Υόρκη. Το ταξίδι στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού ήταν γεμάτο πρωτόγνωρες εντυπώσεις. Η άφιξή της όμως συνέπεσε με τραγικές στιγμές της συγγενικής οικογένειας που θα την φιλοξενούσε και οι οποίες ήταν η αιτία να βρεθεί κατ’ ευθείαν στον επαγγελματικό της χώρο. Ο θείος Γιάννης, η θεία Ελπίδα και ο ξάδελφος Άρης ήταν τα νέα μέλη της οικογένειας, οι δικοί της άνθρωποι. Ήταν καλοσυνάτοι μετανάστες που, μέσα από την νοσταλγία τους για την πατρίδα, κρατούσαν τη Σοφία «δεμένη» με τις ρίζες της και φυσικά με τον Μιχάλη που ποτέ δεν διέγραψε από τη ζωή της.
  Ανέβαινε τα σκαλιά της επιτυχίας με καθοδηγητή έναν εξαίρετο επιστήμονα και άνθρωπο, τον καθηγητή Ντέιβις, ο οποίος την στήριξε στις δυσκολότερες στιγμές της ζωής της. Όταν ήρθε αντιμέτωπη με τον καρκίνο - έναν παλιό γνώριμο εξ’ αιτίας της μητέρας της και συγχρόνως έναν νέο εξ’ αιτίας της δουλειάς της- έπρεπε να αποδείξει στον εαυτό της μέσα από τη σωματική και ψυχική οδύνη το μεγαλείο της πίστης, τη δύναμη της ελπίδας και την άσβεστη αγάπη για ζωή.
  Η παραμονή της στο νοσοκομείο από ένα διαφορετικό οπτικό πεδίο, όχι του γιατρού αλλά του ασθενή, άλλαξε το κέντρο βάρους των αντιλήψεών της. Η παρουσία του Μιχάλη δίπλα της στην πρώτη επέμβαση αλλά και η απουσία του στη δεύτερη εξαιτίας της ευαισθησίας της να του το αποκρύψει για ψυχολογικούς λόγους, οδήγησε σε καταστάσεις γεμάτες έντονα συναισθήματα. Η διαχείρισή τους υπήρξε ένα προσωπικό στοίχημα, οριακό και αβάσταχτο πολλές φορές, το οποίο κυοφόρησε μια μεγάλη απόφαση. την οριστική επιστροφή στην Ελλάδα. Η τελική μάχη δόθηκε στο νησί απ’ όπου ξεκίνησε, τη στιγμή που αποκάλυπτε στο Μιχάλη τη σωματική της αδυναμία να φέρει στη ζωή ένα παιδί.
  Η ζωή μέσα από συγκυρίες, γεγονότα, καταστάσεις χαράς, πόνου, λύπης, είναι αυτή που οδήγησε τη Σοφία να ανακαλύψει τις πραγματικές αξίες στη ζωή της, τη χαρά να αγωνίζεται για αυτές και να προσδοκά πάντα το καλύτερο.
                                             ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
  Η Σάντυ Κυριακή Ηλιάδου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και κατοικεί εδώ και τέσσερα χρόνια στο Λονδίνο. Το 2008 έγραψε το πρώτο βιβλίο της που βραβεύθηκε από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών. Αρθρογράφησε στο e-magazine «prova gamou» και έγραψε δύο διηγήματα: «Καρμική νύχτα» και «Μισέλ». Παράλληλα με τη συγγραφή εργάζεται ως qualified nanny-tutor, διευθύνει την εταιρεία NanniesMammiesandDaddies Agency και διαχειρίζεται τη σελίδα του Agency στο Facebook.



Σαν Σήμερα πέθανε ο Νικηφόρος Βρεττάκος


Ο Νικηφόρος Βρεττάκος (1 Ιανουαρίου 1912 – 4 Αυγούστου 1991) ήταν Έλληνας ποιητής, πεζογράφος, μεταφραστής και δοκιμιογράφος. Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες ποιητές.
Είχε προταθεί 4 φορές για το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, ενώ επίσης έλαβε άλλα πολλά βραβεία, όπως το βραβείο Ουράνη, το Πρώτο βραβείο κρατικής ποίησης κ.α.
Ο Νικηφόρος Βρεττάκος γεννήθηκε την 1 Ιανουαρίου 1912 στις Κροκεές της Λακωνίας. Ήταν το δεύτερο από τα έξι παιδιά του Κωνσταντίνου Βρεττάκου και της Ευγενίας Παντελεάκη. Τα νηπιακά του χρόνια πέρασε στην Πλούμιτσα, στο πατρικό του σπίτι. Το 1917, η οικογένειά του μετακόμισε στις Κροκεές, όπου γράφτηκε στο Δημοτικό σχολείο. Το 1921 τελείωσε το Δημοτικό και συνέχισε στο Ημιγυμνάσιο Κροκεών, από το οποίο, παρά τις οικονομικές δυσχέρειες και την αρρώστια του πατέρα του, αποφολιτησε το 1923. Στη συνέχεια, γράφτηκε στο Γυμνάσιο Γυθείου, όπου φοίτησε με πολλές δυσκολίες. Στο ίδιο σχολείο, την περίοδο αυτή, φοίτησε και ο Γιάννης Ρίτσος. Το 1928, σε ηλικία μόλις δεκαέξι ετών, έδωσε στην Εμπορική Λέσχη Γυθείου δύο διαλέξεις με θέματα από «τη Δικαιοσύνη και την Παιδεία ως τη διάσπαση του ατόμου».

Στην Αθήνα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Νοέμβριο του 1929, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, με σκοπό να ξεκινήσει τις πανεπιστημιακές του σπουδές -μάταια λόγω οικονομικών δυσχερειών. Έτσι, προσλήφθηκε ως υπάλληλος αρχικά σε εταιρεία υδραυλικών έργων αποξήρανσης και στη συνέχεια, μέχρι το 1932, έκανε διάφορες περιστασιακές κυρίως χειρωνακτικές εργασίες. Το Δεκέμβριο του 1929, εκδόθηκε η πρώτη ποιητική συλλογή του με τίτλο Κάτω Από Σκιές Και Φώτα. Το 1932 κατατάχθηκε στο στρατό στην Τρίπολη Αρκαδίας. Υπηρέτησε όμως για τέσσερις μήνες, καθώς ήταν προστάτης πολυμελούς οικογένειας. Το 1933, εκδόθηκε η ποιητική συλλογή του, Κατεβαίνοντας Στη Σιγή Των Αιώνων. Οι ποιητικές συλλογές του κέντρισαν το ενδιαφέρον του λογοτεχνικού κόσμου – και ιδιαίτερα του Κωστή Παλαμά, ο οποίος ζήτησε να τον γνωρίσει.
Ακολούθως, το 1934, εργάστηκε ως ημερομίσθιος γραφέας στις Γενικές Αποθήκες Στρατού στον Πειραιά. Εκεί γνωρίστηκε με τη φοιτήτρια της φιλολογίας Καλλιόπη Αποστολίδη, με την οποία παντρεύτηκαν στις 20 Αυγούστου. Κατόπιν, το 1935, δούλεψε στα Μεταξουργεία Νέας Ιωνίας και ένα χρόνο αργότερα, το 1936, ως ιδιωτικός υπάλληλος και ως εργάτης υφαντουργείου. Την ίδια χρονιά, γεννήθηκε η κόρη του Τζένη (Ευγενία Παπαδημητρίου). Το βιβλίο του Ο Πόλεμος, που είχε κυκλοφορήσει τον προηγούμενο χρόνο, οδηγήθηκε στην πυρά από το καθεστώς της 4ης Αυγούστου. Το 1938, με παρέμβαση του φίλου του Θέμου Αμούργη, διορίστηκε στο Υπουργείο Εργασίας.

Πόλεμος, Αντίσταση και κατοπινά χρόνια

Μετά την κήρυξη του Ελληνοϊταλικού Πολέμου, το 1940, αμέσως, στρατεύτηκε στην πρώτη γραμμή και κινδύνεψε να σκοτωθεί στο ύψωμα της Κλεισούρας. Όταν το σύνταγμα, στο οποίο υπηρετούσε, διαλύθηκε -με την κατάρρευση του Μετώπου (1941)- κατευθύνθηκε στην Αθήνα και εντάχθηκε στην Εθνική Αντίσταση με τον ΕΑΜ. Οι ημερολογιακές σημειώσεις του, εκείνη την περίοδο, αποτέλεσαν τη βάση του βιβλίου του, το «Αγρίμι».[3] Γενικότερα, από το 1942-1944 ασχολήθηκε ενεργά με την Εθνική αντίσταση. Επίσης, γράφτηκε και στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας. Την ίδια περίοδο έχασε και τον πατέρα του, ο οποίος θάφτηκε στην Πλούμιτσα.
Το 1946 προσλήφθηκε ως γραφέας στον Οικονομικό Συνεταιρισμό Εκτελωνιστών του Πειραιά και αργότερα, τον ίδιο χρόνο, υπέγραψε τη διαμαρτυρία των Ελλήνων λογοτεχνών «Προς τη Δ' Αναθεωρητική Βουλή των Ελλήνων και τη Διεθνή Κοινή Γνώμη: Περί εκτάκτων μέτρων κατά των επιβουλευομένων την Δημοσίαν Τάξιν και την ακεραιότητα της χώρας». Από το 1947 εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε λογοτεχνικά περιοδικά και εφημερίδες, γράφοντας κατά κύριο λόγο για πνευματικά ζητήματα. Το 1948 γνωρίστηκε με τον ποιητή Άγγελο Σικελιανό, με τον οποίον υπήρξαν φίλοι μέχρι το τέλος της ζωής του. Το 1949, ο Βρεττάκος εξέδωσε το λυρικό δοκίμιο «Δυο Άνθρωποι Μιλούν Για Την Ειρήνη Του Κόσμου». Εξαιτίας της συγγραφής του αυτής, διαγράφτηκε από το Κ.Κ.Ε. και απομακρύνθηκε, γενικότερα, από το περιοδικό Ελεύθερα Γράμματα όπου ήταν και διευθυντής. Εκείνη την περίοδο γνωρίστηκε με την Τατιάνα Γκρίτση-Μιλλιέξ και το Ροζέ Μιλλιέξ, με τους οποίους συνδέθηκε φιλικά[3].
Κατά την περίοδο 1946-1962, διέμενε στον Πειραιά, όπου το 1955 εκλέχτηκε δημοτικός σύμβουλος (1955-1959). Υπήρξε σημαντική η συμβολή του από τη θέση αυτή στην αναβάθμιση της πόλης κυρίως σε πολιτιστικό επίπεδο (ίδρυση Πειραϊκού Θεάτρου του Δημήτρη Ροντήρη, Ιστορικού Αρχείου, Φιλαρμονικής Πειραιώς, Δημοτικής Πινακοθήκης). Το 1957, ταξίδεψε στη Σοβιετική Ένωση μαζί με τους Στρατή ΜυριβήληΆγι Θέρο κ.α. στα πλαίσια της Παγκόσμιας Συνάντησης Δημοκρατικής Νεολαίας, που είχε προσκληθεί από σπουδαστές της Μόσχας. Εκεί γνωρίστηκε με τη γυναίκα του Μαξίμ Γκόρκι. Το 1962, ο Βρεττάκος ήταν άνεργος μετά τη διάλυση του Συνεταιρισμού Εκτελωνιστών. Έτσι, το 1964εργάστηκε ως ιματιοφύλακας στο Εθνικό Θέατρο μετά από παρέμβαση του Λουκή Ακρίτα. Ο Βρεττάκος, το 1958, μετά το ταξίδι του κυκλοφόρησε το βιβλίο του «Ο Ένας Από Τους Δύο Κόσμους». Το βιβλίο αυτό στάθηκε η αφορμή να κατηγορηθεί (μαζί με τους Γιάννη Ρίτσο και Μάρκο Αυγέρη) για παράβαση του Ν.509.

Στα χρόνια της Δικτατορίας

Μετά το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967, ο Βρεττάκος αυτοεξορίστηκε στην Ελβετία, από όπου ταξίδεψε σε όλη την ΕυρώπηΒουκουρέστιΒενετίαΔαλματικές ακτέςΖάγκρεμπΡώμηΠαρίσιΜπέρμιγχαμΛονδίνοΠαλέρμοΜόναχο. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Ευρώπη συμμετείχε σε ραδιοφωνικές εκπομπές και σε φεστιβάλ ποίησης. Επίσης, τιμήθηκε από ευρωπαϊκά πανεπιστήμια και επεξεργάστηκε το αυτοβιογραφικό κείμενο «Οδύνη», το οποίο εκδόθηκε στη Νέα Υόρκη το 1969.

Μεταπολίτευση και ύστατα χρόνια

Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1974 και εγκαταστάθηκε, από εκεί και πέρα, μόνιμα στην Αθήνα. Τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών, με το βραβείο Ουράνη και δώδεκα χρόνια αργότερα ανακηρύχθηκε μέλος της (26 Φεβρουαρίου 1986). Επίσης αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας του Τμήματος Φιλολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1991 επισκέφθηκε την Πλουμίτσα, με την οικογένειά του. Εκεί έμελε να αφήσει και την τελευταία του πνοή. Πέθανε από καρδιακή προσβολή στις 4 Αυγούστου 1991 και κηδεύτηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών, δημόσια δαπάνη.

Λογοτεχνική σταδιοδρομία/Συγγραφικό Έργο

Το συγγραφικό έργο του Νικηφόρου Βρεττάκου, δύναται να χωριστεί σε 4 μέρη. Την παρθενική του εμφάνιση, ο Νικηφόρος Βρεττάκος, στον χώρο της λογοτεχνίας, την έκανε το 1929, με τη δημοσίευση κάποιων πρωτόλειων ποιημάτων του από τα μαθητικά του χρόνια με τίτλο Κάτω από σκιές και φώτα (εκδόθηκαν το 1933).[4] Μέχρι και το 1940 εξέδωσε έξι συλλογές, τις οποίες συγκέντρωσε στον τόμο Γκριμάτσες του ανθρώπου. Πολλές ποιητικές συλλογές, ακολούθησαν, έως το 1951 (χρονιά θεωρούμενη ως δεύτερο ορόσημο στην καλλιτεχνική του πορεία), που εξέδωσε με τίτλο Τα ποιήματα 1929-1951, τον δεύτερο συγκεντρωτικό τόμο με ποιήματά του. Εκείνη την περίοδο παρατηρείται η στροφή του Βρεττάκου από τον νεανικό λυρισμό, στην έντονη δραματική γραφή.
Ακολούθησε η τρίτη και ωριμότερη περίοδος της δημιουργίας του, στην οποία επιχείρησε μια εξισορρόπηση αυτών των δύο στοιχείων, του λυρικού στοιχείου και του δραματικού, στην υπηρεσία του ηθικού και κοινωνικού προβληματισμού του. Αυτή την περίοδο ασχολείται με έννοιες όπως φωςφύσηαγάπη και αγνότητα.
Η τέταρτη και τελευταία ποιητική περίοδος (1975-1990) μπορεί να χαρακτηριστεί από αισιοδοξία, η οποία έχει διάρκεια. Στα ποιήματά του μιλά για μια πιο ανθρώπινη ζωή, καθώς και για μια διαρκή εγρήγορση και επανάσταση.
Τέλος, προτάθηκε τέσσερις φορές για το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας. Ο Βρεττάκος, τιμήθηκε, επίσης, από πολλούς δήμους σε όλη την Ελλάδα και ανακηρύχτηκε επίτιμος πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών μαζί με τους Γιάννη Ρίτσο και Γιώργο Βαλέτα το 1984, όπως επίσης επίτιμος Πρόεδρος της Εταιρείας Γραμμάτων και Τεχνών του Πειραιά κ.ά.
Η τέταρτη και τελευταία ποιητική περίοδος (1975-1990) χαρακτηρίζεται από αισιοδοξία που έχει διάρκεια. Μιλά στα ποιήματά του για μια ανθρωπινότερη ζωή, για μια διαρκή εγρήγορση και επανάσταση.

Βραβεύσεις

Βραβεία
  • Πρώτο Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1940, 1956, 1982)
  • Βραβείο Κώστα και Ελένης Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών (1974)
  • Βραβείο Knocken (1980)
  • Βραβείο της Εταιρείας Σικελικών Γραμμάτων και Τεχνών (1980)
  • Αριστείο Γραμμάτων από την Ακαδημία Αθηνών (1982)
  • Βραβείο του Τίμιου Σταυρού του Απόστολου και Ευαγγελιστού Μάρκου από του Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής (1984)
  • Μετάλλιο Χρυσός Πήγασος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών (1989)
Τιμητικές Διακρίσεις
  • Επίτιμος πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
  • Επίτιμος Πρόεδρος της Εταιρείας Γραμμάτων και Τεχνών του Πειραιά
  • Επίτιμο μέλος του «Παρνασσού»
  • Μέλος της Ακαδημίας Αθηνών
  • Επίτιμος διδάκτωρ του Τμήματος Φιλολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών

Εργογραφία

Ποίηση
  • Κάτω Από Σκιές Και Φώτα. Αθήνα, τυπ. Τέχνη, 1929.
  • Κατεβαίνοντας στη σιγή των αιώνων. Αθήνα, Μαυρίδης, 1933.
  • Οι Γκριμάτσες Του Ανθρώπου. Αθήνα, τυπ. Ματαράγκα, 1935.
  • Ο πόλεμος. Αθήνα, τυπ. Ματαράγκα, 1935.
  • Η επιστολή του κύκνου. Αθήνα, Γκοβόστης, 1937.
  • Το ταξίδι του Αρχάγγελλου (sic) · Σχέδια – Καλλιτεχνική επιμέλεια Επαμ. Λιώκη. Αθήνα, 1938.
  • Μαργαρίτα - Εικόνες απ’ το ηλιοβασίλεμα. Αθήνα, Αντωνόπουλος, 1939.
  • Το γυμνό παιδί. Αθήνα, Νεοελληνική Λογοτεχνία, 1939.
  • Το μεσουράνημα της φωτιάς·Ποιήματα 1938-1940. Αθήνα, Αντωνόπουλος, 1940.
  • Ηρωική συμφωνία… Αθήνα, έκδοση του περ. Φιλολογικά Χρονικά, 1944.
  • 33 Ημέρες. Αθήνα, Ματαράγκας, 1945 (Α’ Κρατικό Βραβείο Ποίησης)
  • Λόγος ενός ληστή στη διάσκεψη του Πότσδαμ. Αθήνα, Ματαράγκας, 1945.
  • Η παραμυθένια Πολιτεία. Αθήνα, Ματαράγκας, 1947.
  • Το βιβλίο της Μαργαρίτας. Αθήνα, Ανδρομέδα, 1949.
  • Ο Ταϋγετος και η σιωπή. Αθήνα, Λογοτεχνική Γωνιά, 1949.
  • Τα θολά ποτάμια. Αθήνα, 1950.
  • Πλούμιτσα. Κροκεές, 1950 (περιορισμένα αντίτυπα )
  • Πλούμιτσα. Αθήνα, Τα Πειραϊκά Χρονικά, 1952.
  • Έξοδος με το άλογο (Ύμνος στη χαρά)· Μ’ ένα σχέδιο του Γιώργου Βακαλό. Αθήνα, 1952.
  • Στον Ρόμπερτ Οπενχάιμερ. Αθήνα, Ημέρα, 1954.
  • Ο χρόνος και το ποτάμι · 1952-1956. Αθήνα, Δίφρος, 1957.
  • Η μητέρα μου στην εκκλησία. Αθήνα, Δίφρος, 1957.
  • Βασιλική δρυς· Ποιήματα. Αθήνα, Δίφρος, 1959.
  • Το βάθος του κόσμου. Αθήνα, Ματαράγκας, 1961.
  • Αυτοβιογραφία. Αθήνα, Φέξης, 1961.
  • Ωδή στον ήλιο. Αθήνα, Διογένης, 1974.
  • Διαμαρτυρία· Ποιήματα· Με δύο σχέδια της Christine Lichthard. Αθήνα, Διογένης, 1974.
  • Το ποτάμι Μπυές και τα εφτά ελεγεία. Αθήνα, Διογένης, 1975.
  • Απογευματινό ηλιοτρόπιο· Ξυλογραφίες – εξώφυλλο Ζίζης Μακρή. Αθήνα, Διογένης, 1976.
  • Ο Προμηθέας ή Το Παιχνίδι Μιας Μέρας. Αθήνα, Διογένης, 1978.
  • Εις μνήμην 1940-1944. Αθήνα, Σύγχρονη Εποχή, 1981.
  • Λειτουργία Κάτω Απ’ Την Ακρόπολη. Αθήνα, Τα Τρία Φύλλα, 1981.
  • Ο Διακεκριμένος Πλανήτης. Ποιήματα. Αθήνα, Τρία Φύλλα, 1983.
  • Ηλιακός λύχνος. Αθήνα, Τα Τρία Φύλλα, 1984.
  • Εκκρεμής δωρεά. Αθήνα, Τα Τρία Φύλλα, 1986.
  • Χωρωδία. Αθήνα, Τα Τρία Φύλλα, 1988.
  • Η φιλοσοφία των λουλουδιών· Ποιήματα· Μετάφραση David Connoly· Εικονογράφηση Γιώργη Βαρλάμου. Αθήνα, Artigraf, 1988.
  • Σικελικά ποιήματα. Αθήνα, Αστρολάβος/Ευθύνη50, 1990.
  • Διαμαρτυρία. Αθήνα, Τα Τρία Φύλλα, 1991.
  • Συνάντηση με τη θάλασσα. Αθήνα, Τα Τρία Φύλλα, 1991.
  • Selected Poems, translated by David Connolly, εκδ. «Αιώρα», Αθήνα 2015
Πεζά
  • Το αγρίμι · 1941-1943. Αθήνα, Ματαράγκας, 1945.
  • Το ηθικό στοιχείο στη δημοτική ποίηση. Αθήνα, 1954. (ανατύπωση από τα Ελληνικά Χρονικά99, 14/3/1954, σ.17-20)
  • Δυο άνθρωποι μιλούν για την ειρήνη του κόσμου. Αθήνα, Τα Πειραϊκά Χρονικά, 1949.
  • Ο ένας από τους δύο κόσμους (Ένα ταξίδι - Μια γιορτή - Μερικά συμπεράσματα). Αθήνα, 1958.
  • Νίκος Καζαντζάκης. Η αγωνία του και το έργο του · Επιμέλεια Κωστούλας Μητροπούλου. Αθήνα, Σύψας Π. - Σιαμαντάς Χρ., 1960.
  • Η Στροφή και η θέση του Σεφέρη. Αθήνα, 1962 (ανάτυπο από τον τόμο για το Σεφέρη)
  • Το αγρίμι και η καταιγίδα. Αθήνα, Θεμέλιο, 1965.
  • Οδύνη. Νέα Υόρκη, Εκδόσεις Αποφοίτων Ελληνικών Πανεπιστημίων, 1969.
  • Μπροστά στο ίδιο ποτάμι · Διηγήματα. Αθήνα, Διογένης, 1972.
  • Μαρτυρίες μιας κρίσιμης εποχής. Αθήνα, Κάκτος, 1979.
  • Ποιητικός λόγος και εθνική αλήθεια (Ο λόγος του ποιητή στην Ακαδημία στις 9 Φεβρουαρίου 1988). Αθήνα, Φιλιππότης, 1988.
  • Λόγος για το Μεσολόγγι (Γιορτές της Εξόδου 17 Απριλίου 1989). Αθήνα, Φιλιππότης, 1989.
  • Ακαδημία Αθηνών · Έκτακτος Συνεδρία της 12ης Δεκεμβρίου 1989 · Προεδρία Σόλωνος Κυδωνιάτου · Μνήμη Άγγελου Σικελιανού · Ομιλία του Ακαδημαϊκού κ.Νικηφόρου Βρεττάκου · Ομιλία του Ακαδημαϊκού κ. Πέτρου Χάρη. Αθήνα, 1989 (ανάτυπο από τα Πρακτικά της Ακαδημίας Αθηνών64).
  • Η φθορά της γλώσσας φθορά του έθνους. Αθήνα, Φιλιππότης, 1990.
  • Ενώπιος ενωπίω · Ημερολογιακές σημειώσεις 1962 · Πρόλογος Κώστας Βρεττάκος. Αθήνα, Τα Τρία Φύλλα, 1991.
  • Οδύνη - Αυτοβιογραφικό. Αθήνα, Πόλις, 1995.
Μεταφράσεις
H. DE. GLASENAPP, ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ, ΑΘΗΝΑΙ, ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ ΠΕΡ.ΣΥΨΑ-ΧΡ.ΣΙΑΜΑΝΤΑ.
Στέφαν Τσβάιχ, Ρομαίν Ρολλάν· Ο άνθρωπος και το έργο του. Αθήνα, Βιβλιοεκδοτική, χ.χ.
  • Ονορέ ντε Μπαλζάκ, Μπαρμπα- Γκόριο· Πρόλογος – Μετάφραση Νικηφόρου Βρεττάκου. Αθήνα, Βιβλιοεκδοτική, 1954.
  • Αττίλα Γιόζεφ · Ποιήματα · Μετάφραση Νικηφόρου Βρεττάκου, Γιάννη Ρίτσου. Αθήνα, Κέδρος, 1963.
  • Εντίτα Μόρρις· Τα λουλούδια της Χιροσίμα. Αθήνα, Θεμέλιο, 1978.
Συγκεντρωτικές Εκδόσεις
  • Οι γκριμάτσες του ανθρώπου. Αθήνα, 1935.Δεύτερη έκδοση, Τελειωτική μορφή. Αθήνα. Εκδόσεις Αντωνοπούλου, 1940. Στον τόμο τούτο ξαναδημοσιεύονται: Οι Γκριμάτσες του ανθρώπου (1935), Η Επιστολή του Κύκνου (1937), Το Ταξίδι του Αρχαγγέλου (1938) και Η ΜαργαρίταΕικόνες απ’ το ηλιοβασίλεμα (1939). Τα ποιήματα του Κατεβαίνοντας στη σιγή των αιώνων (1933)
  • Τα ποιήματα 1929-1951. Αθήνα, 1955.
  • Ο ποιητής Νικηφόρος Βρεττάκος · Επιλογή από το έργο του. Αθήνα, Θεμέλιο, 1964.
  • Ποιήματα 1929-1957. Αθήνα, Διογένης, 1972.
  • Ποιήματα 1958-1967· Οδοιπορία· Μ’ ένα χαρακτικό της Βάσως. Αθήνα, Διογένης, 1972.
  • Ποιήματα 1967-1970. Αθήνα, Διογένης, 1972.
  • Τα ποιήματα · Τόμος πρώτος·Με ένα σχέδιο του Επαμεινώνδα Λιώκη. Αθήνα, Τα Τρία Φύλλα, 1981.
  • Τα ποιήματα · Τόμος δεύτερος. Αθήνα, Τα Τρία Φύλλα, 1981.
  • Τα ποιήματα · Τόμος τρίτος. Αθήνα, Τα Τρία Φύλλα, 1991.

Ο Νικηφόρος Βρεττάκος, όταν εργάστηκε στις Γενικές Αποθήκες Στρατού, στον Πειραιά, γνώρισε τη γυναίκα του, την Καλλιόπη Αποστολίδη, που ήταν φοιτήτρια της Φιλολογίας. Παντρεύονται στις 20 Αυγούστου 1934. Το 1936 γεννιέται η κόρη του Τζένη, ενώ το 1938 ο υιός του Κώστας.

Ο Βρεττάκος ασχολήθηκε και με τη δημοσιογραφία και για ένα μικρό διάστημα εργαζόταν στα Ελληνικά Γράμματα. Πολλά ποιήματά του έχουν μεταφραστεί σε ξένες γλώσσες, μεταξύ των οποίων στα Τουρκικά, τα Ρουμανικά και τα Ρωσικά. Το Αρχείο του ποιητή φιλοξενείται, μετά από επιθυμία του ιδίου, στη Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Σπάρτης....